wij zijn niet anders.
Stap voor stap worden we gedwongen een richting uit te gaan die we helemaal niet willen. De stress factor wordt daardoor steeds hoger en hoger. We moeten presteren, huur betalen, belastingen, verzekeringen, enz enz. We moeten zo veel dat het overzicht vaak een beetje zoek raakt. Door al die moet dingen en een volle baan raken we ook ons sociale leven een beetje kwijt.
Zeker in de grote steden is dat goed te merken. Zomaar een praatje maken, effe koffie drinken bij de buren, effe je oude vrienden opzoeken… vaak is het antwoord “geen tijd” of “te moe”.
Ook een waardeloos parkeerbeleid waar je je scheel betaald om even bij iemand op visite te gaan helpt daar aan mee. (sorry mijn cadeautje zit in de parkeer automaat)
Veel ouderen en alleenstaanden vereenzamen, en als je van een sigaretje houd wordt je wereldje nog kleiner.
Ik kan hier nog pagina’s over vol schrijven, maar waar ’t op neer komt is eigenlijk heel simpel.
- verlaag zo veel mogelijk je vaste lasten
- kijk of je minder kan gaan werken
- doe niet mee met de wegwerp maatschappij
- maak tijd voor je zelf en voor je naasten
- maak eens een babbeltje met iemand op straat die je niet kent maar wel aanstaat…
- wees lief voor je zelf en voor een ander
Moet ik nog effe doorgaan? Nee toch, dat weten we toch…
groetjes van Robert ~succes~
tot ziens in
http://nederlandisweg.hyves.nl/